Przepadnijcie! Już was nie ma! Znikajcie! Nie ma was! Nie ma! Elryk i Oone oparli się o burtę łodzi, by złapać oddech. Dzięki ci, Perłowy Wojowniku! powiedział albinos, gdy rycerz podjechał bliżej. Uratowałeś nas. Tak przytaknął ciężko Perłowy Wojownik, niespodziewanie zamyślony. Tak było. Teraz jesteśmy kwita. Teraz poznamy prawdę. Nie jestem wolny, jak wy jesteście. Dajesz wiarę? Ostatnie pytanie skierowane było do Oone. Wierzę ci, Perłowy Wojowniku przytaknęła. I też wdzięczna jestem za pomoc. Jestem tym, który chroni. Tak trzeba. Idziecie dalej? Byłem waszym przyjacielem. Oone obejrzała się na Królową, która przytakiwała słowom wojownika, rozkładając przy tym ręce, jak w geście ofiarowania. Nie jestem waszym wrogiem powiedział Perłowy Wojownik, jakby przemawiał do istot umysłowo ograniczonych. Gdybym był kompletny, wówczas wielka byłaby z nas trójca! Tak! Sami o tym wiecie! Ale nie o mnie tu chodzi. Widzicie, to jej słowa. Tak sądzę. Wypowiedziawszy te tajemnicze słowa, popędził konia i zniknął za szklistymi skałami wapienia.

(Reklama: )